می گذشتیم از دیاری چند پیش   پای جان خسته،زغمها ریش ریش                سینه مالامال از دردی غریب        عقل و دل گویی به غوغا و پریش                   خردطفلی ازمیان وسعت انظار ما   ناگهان بگذشت با داسی به نیش                  شد سرور خلق هویدا و عیان      عصمت چشمان او میبردهریک رابه پیش               هرچه بنمودبه غمزه همه غافل بودیم   هرچه میگفت همه سائل دست به ریش  کس ندانست علت ومعلول در کردار او    کس نفهمید ز ظاهر کم و بیش               کار دل بود که سر دل او باز کند            راستی این عقل می نازد به چیش؟!