تحریرات آقای با صفا

تو

گاهی حس میکنم آنقدر از من دوری که با یک کشتی دلتنگی در یک لیوان خیال تو غرق میشوم و گاهی حس میکنم آنقدر به من نزدیکی که صدای تو را از درونم میشنوم اما هر چه میگردم تو را نمی یابم،پس بی اختیار به بالا،به سقف آبی بالای سرم می نگرم،به خاستگاه تو مردم این شهر پست به چهره ی من میخندند،به حرفهایم،به افکار و آرزوهایم،و همه ی باورهایم و افسوس که من در میان این تنهایی صدای خنده ی تو را واضح تر از همه شنیده ام که هر بار به من خندیدی از بیرون با تو خندیدم و از درون چه سخت به حال خودم گریستم. روزگاری چنان مست بودم که بارها از تو گذشتم و نفهمیدم و حالا این رخوت ملال انگیز هدیه ی طعن آمیز تو به من است که روزی صد بار از من بگذری و نفهمی! اینجا کسی حرف دل را جدی نمی گیرد،اینجا همه شعر را معامله می کنند،اینجا ظرافت نوعی ضعف است،اینجا همه اشک را از جنس شوره آب می دانند نه از جنس خون،اینجا سالهاست که کسی گل سرخی ندیده است و تو چه رندانه وانمود می کنی که اهل اینجایی!

+ تحریر شده یکشنبه بیستم مرداد 1387ساعت 18:29 به قلم پیمان |

امروز داشتم فکر می کردم که به نتیجه ی زیر رسیدم: فروتنی و تواضع بیش از حد خودش نشونه ی خودبزرگ بینیه! البته شک دارم که بزرگی قبلآ این مطلبو تائید نکرده باشه!

+ تحریر شده دوشنبه چهاردهم مرداد 1387ساعت 1:55 به قلم پیمان |

پس نقاب من کو؟!

چند روزییه که از به قولی افتتاح این بارگاه مجازی من میگذره،به نظرم اومد اینجا واقعآ جای عجیبیه! تو این مدت خیلی از بلاگارو خوندم و راجع بشون فکر کردم،اینجا هر کدوم از آدما یه جور خودشونو به بقیه نشون میدن،خیلی وقتا چهره ی اینجای بعضی از آدمایی که میشناختم پاک متحیرم کرد،بعضیها با نوشته های ادبی،بعضیها با بیان احساساتشون،بعضیها با طرح سوال،گاهی با نوشته های به ظاهر طنز،گاهی با حرفای به ظاهر حکیمانه و...اما با نگاهی عمیق تر حس کردم که انگار هر کس با نقابی که تو دستشه سعی میکنه به نوعی خودشو به من معرفی کنه،گاهی به خودم گفتم پس تکلیف نقاب خودم چی میشه؟ و آیا اصلآ نقابی دارم؟!چیزی که واقعآ باعث ترسو نگرانی من میشد این بود مبادا اینجا بین اونچه که به من معرفی میشه و چیزی که من از مدتها پیش از این آدما تو ذهنم ساختم به تناقضی فاحش برسم(تناقض نقاب واقعی و نقابی که تو ذهنم دارم)،نمیدونم چرا باید از این مسئله بترسم...؟شاید چون نمیخوام هیچ آدمی زشتتر یا زیبا تر از اونچه تو ذهنم ازش ساختم باشه و خوب خیلی برام سخته که ببینم آدمی با تصویری که من تو ذهنم باش زندگی کردم فرق داره!شاید چون این باعث میشه که به شناختم از آدما شک کنم و خوب این خیلی برام دردناکه چون با عث بی اعتمادی من به محیط پیرامون و در نتیجه انزوا طلبی من میشه و البته دل کندن از آدمایی که برای خودم ساختم ومواجهه با بعضی از واقعیت ها اصلآ برام ساده نیست...!!!

+ تحریر شده شنبه دوازدهم مرداد 1387ساعت 3:40 به قلم پیمان |

عاقبت ما هم آمدیم.

سلامٌ علیکم

+ تحریر شده دوشنبه هفتم مرداد 1387ساعت 12:18 به قلم پیمان |

بلاگ حاضر تنها اندکی از تراوشات قابل ذکر یک دل خسته است که لاجرم بر دل می نشیند و هدف دیگری را متصور نیست.

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ

تحریرات ما سبق

شهریور 1387
مرداد 1387

متمسکین به این بارگاه

مــــــــِــــــــرداد
نیما از نوع‌ نادر
من ترکوندم۲۱۴شدِم
دختری از آسمون
کریم آقا
بس مثل بستانی
سباستین
رکسانا 2008
بچگیاش
آقا مرتضی

RSS

TEMPLATED BY: GILIRAN